Leszek Miller: zwycięzcą jest Nigel Farage

Agencja Informacyjna: Keir Starmer i jego Labour Party, w wyborach lokalnych, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, dostali polityczne lanie, jakiego partia nie pamięta od dekad. Labour Party straciła 1.446 radnych i po raz pierwszy od ponad 100 lat spadła na 3. miejsce. Sytuację komentuje Leszek Miller – były prezes Rady Ministrów Rzeczpospolitej Polskiej.

Leszek Miller: Największym zwycięzcą, w wyborach lokalnych, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, został Nigel Farage — faktyczny autor Brexitu (opuszczenia przez monarchię Unii Europejskiej) i człowiek, którego establishment przez lata próbował ośmieszyć, zlekceważyć i politycznie wymazać. Jego, ugrupowanie Reform UK (w latach 2019–2021 Brexit Party), które miała 2 mandaty radnych, po wyborach ma ich ponad 1.450 i może przejąć kontrolę nad 14. samorządami. 

Keir Starmer i Labour Party – oczywiste przyczyny klęski.

Po pierwsze — migracja. Brytyjczycy słyszeli, że granice są „pod kontrolą”, po czym obserwowali rekordowe liczby nielegalnych migrantów, wdzierających się na ich wyspę. Gdy politycy każą obywatelom nie wierzyć własnym oczom, kończy się to zwykle katastrofą przy urnach.

Po drugie — koszty życia. Ceny energii, mieszkań i usług publicznych nadal rosną i nie reagują na uspokajające konferencje Prasowe, ani na coraz bardziej wyprasowane komunikaty rządu. Na to nakłada się zmęczenie kosztami wsparcia Ukrainy w wojnie z Federacją Rosyjską oraz wojenną retoryką brytyjskich elit wojskowych i politycznych gotowych walczyć do „ostatniego Ukraińca.”

Po trzecie — kryzys tożsamości. Tradycyjny wyborca wZjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dowiaduje się, że powinien bardziej uważać na język inkluzywny niż na własną pensję. Słyszy o znaczeniu społeczności muzułmańskiej dla państwa brytyjskiego, ale ani słowa o radykalizacji, równoległych społeczności czy problemów integracyjnych. Ma poczucie, że partia chętniej zajmuje się wrażliwością imigranckich przybyszów niż frustracjami klasy pracującej.

Po czwarte — Keir Starmer Starmer przejął władzę głównie dlatego, że Brytyjczycy mieli dość konserwatystów, a nie dlatego, że masowo pokochali jego Labour Party. To zasadnicza różnica. Można wygrać wybory dzięki zmęczeniu przeciwnikiem, ale nie da się długo rządzić bez własnej energii politycznej, wyrazistego projektu i emocjonalnego kontaktu z wyborcami.

Jakby tego wszystkiego było mało, po ogłoszeniu wyników, Keir Starmer wziął „pełną odpowiedzialność” za porażkę, po czym natychmiast wykluczył dymisję, tłumacząc, że mogłoby to wywołać chaos. Nic dziwnego, że wśród labourzystów rośnie panika. Jeszcze 2 lata temu partia miała około 34 procent poparcia. Dziś sondaże pokazują okolice 17 procent i nie widać oznak odbicia. Labour Party zaczyna przypominać człowieka, który zorientował się, że tonie i nie bardzo wie, jak się ratować.

Leszek Miller

Leszek Miller – podstawowe informacje

Leszek Miller – lewicowy polityk. Był prezesem Rady Ministrów Rzeczpospolitej Polskiej w latach 2001-2004, Poseł na Sejm I, II, III, IV i VII kadencji oraz poseł do Parlamentu Europejskiego IX kadencji. W latach 2001-2004 stał na czele Komitetu Integracji Europejskiej. W czasie jego urzędowania jako premiera, Rzeczpospolita Polska przystąpiła do Unii Europejskiej. 

Leszek Miller był przez wiele lat przewodniczącym partii Sojusz Lewicy Demokratycznej. Wcześniej w latach 1986–1989 był pierwszym sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR – komunistyczna organizacja rządząca Polską Rzeczpospolitą Ludową) w Skierniewicach, a w latach 1988–1990 sekretarzem Komitetu Centralnego tej partii. W 1989 roku został członkiem Biura Politycznego Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Leszek Miller – początki kariery zawodowej

Leszek Miller karierę zawodową rozpoczął 1963 roku, jako robotnik w Żyrardowskich Zakładach Przemysłu Lniarskiego. Ukończył zasadniczą szkołę zawodową, a naukę kontynuował później wieczorowo w technikum w ramach Zespołu Szkół Zawodowych w Żyrardowie, którego absolwentem został w 1966 roku. Zasadniczą służbę wojskową odbywał m.in. jako elektryk na okręcie podwodnym ORP Bielik.

Leszek Miller – kariera polityczna w PRL

Leszek Miller w 1977 roku ukończył studia z zakresu nauk politycznych w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy Komitecie Centralnym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Po studiach został etatowym pracownikiem aparatu partyjnego. Pracował w Komitecie Centralnym, kierując Zespołem ds. Młodzieży, a następnie Wydziałem ds. Młodzieży, Kultury Fizycznej i Turystyki. Był członkiem Komisji ds. Wewnątrzpartyjnych oraz Działalności Partii w Organach Przedstawicielskich i Administracji Państwowej KC PZPR, a także Komisji ds. Propagandy KC PZPR. Od 1982 roku członek Komitetu Wykonawczego Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego (organu imitującego ruch społeczny, popierający rządy komunistów w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (PRL).

Leszek Miller – wpływowy polityk

W marcu 2003 roku rząd, któremu przewodził Leszek Miller podjął decyzję o przystąpieniu do tzw. koalicji antyterrorystycznej i wysłanie polskich wojsk do Republiki Iraku, w ramach międzynarodowej koalicji, mającej na celu obalenie rządów Saddama Husajna, polityka sprawującego władzę totalitarną, uznanego za zbrodnia wojennego. 2 miesiące wcześniej Leszek Miller był wśród sygnatariuszy listu ośmiu europejskich premierów popierających stanowisko Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie Republiki Iraku. 

4 grudnia 2003 roku Leszek Miller był pasażerem rządowego śmigłowca Mi-8 pod Warszawą, który uległ katastrofie lotniczej, w wyniku której doznał obrażeń i trafił do Szpitala Ministerstwa Administracji i Spraw Wewnętrznych w Warszawie. 

W trakcie kiedy Leszek Miller był Prezesem Rady Ministrów Rzeczpospolitej Polskiej ujawniono afery w aparacie władzy m. in. takiej jak: „afera starachowicka” i „afera Rywina”.

Leszek Miller – romans z partią Samoobrona

W 2007 roku złożył rezygnację z członkostwa w Sojuszu Lewicy Demokratycznej, motywując to brakiem zgody władz tego ugrupowania na jego start do Sejmu w przedterminowych wyborach z listy koalicji „Lewica i Demokraci”, mimo ponownego poparcia ze strony lokalnych działaczy. W wyborach wystartował z pierwszego miejsca na liście partii Samoobrona RP w okręgu łódzkim (której szefem był Andrzej Lepper), ale nie uzyskując mandatu.

Dziękujemy za przeczytanie tekstu do końca. Polecamy inne wiadomości zamieszczone na stronie internetowej www.agencja-informacyjna.com. Życzymy ciekawej lektury. Agencja Informacyjna

AI Opinie /dec/ 11 maja 2026, źródło: Facebook Na zdjęciu: Nigel Farage – Fot. Laurie Noble – https://members.parliament.uk/member/5091/portrait